zaterdag 25 februari 2017

Tobago

Plons! Ons anker gedropt in het blauwe water in de Pirate Bay bij Charlotteville. Plons! Nu liggen we zelf in dit lekkere blauwe water. Ja lekker, je kunt hier gewoon zwemmen in helder blauw water en dat terwijl de pelikanen rondom je heen het water in duiken om een visje te verschalken.



Wat een verschil met het water in Suriname, dat is bruin door het vele zand wat er in zit en nodigt zeker niet uit om te zwemmen.



Pirate Bay

Pirate Bay





























Gauw bootje oppompen en dan naar de plaatselijke autoriteiten, als je je in hun ogen te laat komt melden zouden ze weleens lastig kunnen gaan doen (zegt men). Wij merken hier niets van, na het invullen van véél formulieren bij Immigratie en daarna weer véél formulieren invullen bij Douane, hebben wij de benodigde stempels om drie maanden te mogen blijven. Zo gepiept dus.
Dan meteen maar even door naar de bibliotheek voor het regelen van een internet abonnement.
Daar was even een moment dat ik dacht: is Tobago wel leuk? Ik krijg nl een andere kaart dan Rob.
Op mijn vraag waarom ik een andere krijg is het antwoord: “U gaat dit jaar 60 worden!! Het voordeel van deze pas is dat u geen boete hoeft te betalen bij het te laat inleveren van geleende boeken en als u de pas kwijt raakt deze niet hoef te vergoeden”.
Oh denk ik bij mijzelf; gewoon dus een “oude dames pas”.

Na het afhandelen van al deze formaliteiten gaan we met Rob en Baudine een kop koffie drinken en natuurlijk hebben we het over deze oversteek. Een oversteek waarin de wind meer was en de golf hoogte ietsje pietsje (zeg maar veel) hoger dan de voorspellingen hadden laten zien.
Vooral de laatste nacht hebben we windkracht 8 tot 9 gehad, dat is voor de boten niet erg maar maakt het voor ons wel héél héél oncomfortabel. Gelukkig bleef de dynamo wel werken.
Bij vertrek bleek deze nl na 5 uur varen ineens defect. Gaan we door of keren we om, kijken of dit probleem is op te lossen? Na overleg met de Bojangles besluiten we terug te varen naar Domburg. Probleem zat in het relais, probleem opgelost en tot nu toe blijft het werken.
Uiteindelijk zijn we daarna aan het einde van de volgende dag vertrokken, hebben er 3,5 dag overgedaan om de 475 mijl te overbruggen van Suriname naar Tobago. Wij alleen op een stukje voorzeil en de Bojangles moest deze oversteek weer alleen varen op de motor. Nog even en dan zal de Bojangles weer een echte boot worden in Trinidad waar mast en dergelijke weer geplaatst gaan worden.
De dag van ons uiteindelijke vertrek was nogal een trieste. Olle, de hond van Jan en Corry (boot Livingstone) was tijdens een logeerpartijtje ontsnapt. Hebben met veel NL-ders gezocht en iedereen die we tegenkwamen de foto laten zien.
 Helaas was Olle bij ons vertrek nog niet terecht. Onderweg kregen wij, via het dagelijkse praatje net andere NL schapen op de SSB radio, het geweldige bericht dat Olle toch gevonden is, zaten even met kippenvel in de kuip.

Gaan zo rond de klok van 16.00 uur (NL tijd 21.00 uur) dagelijks nog even met de dinghy naar het strand, wijntje/biertje mee), gezellig met alle andere zeilers even zwemmen en borrelen.
Veilig aan het strand komen met het bootje is nog een hele kunst die wij duidelijk nog niet helemaal onder de knie hebben. De eerste keer ging, met een beetje hulp van het strand goed. De tweede keer echter kwam ons bootje dwars op de golven te liggen en ja dan slaat het bootje om. Gelukkig ook nu veel hulp om het bootje weer overeind te krijgen en later bleek dat het motortje niet al te veel te lijden heeft gehad van het zoute water. Wij hebben er alleen een klein deukje in onze ego aan overgehouden.
Inmiddels hebben wij het aankomen op het strand en weer wegvaren met hoge golven aardig onder de knie.


woensdag 25 januari 2017

Laatste dagen Suriname

Nog een paar dagen dan gaan we Suriname verlaten. We hebben hier een prachtige tijd gehad maar Tobago en Trinidad wachten.
Huurauto is ingeleverd, kan nu niet meer tegen Henk roepen: drempel of gat in de weg of kijk uit die auto (ze rijden hier links).
Ook even geen muggen meer (de flessen anti-muggen spul waren niet aan te slepen), geen mieren en of grote wespen meer.
Niet meer gewekt worden door het gebrul van de brul apen of door Grietje Bies (kleine vogeltjes die als je goed luistert Grietje Bie zeggen).
Nog even getwijfeld of we een kooitje met vogeltje zullen kopen. Waarom? In Suriname lopen heel veel mannen op straat met kooi of ze nemen ze mee op de fiets, brommer of zelfs in een kruiwagen, hun huisdier gaat overal mee naar toe.
Op zondagmorgen, op het Onafhankelijkheidsplein, worden er met die kleine vogeltjes wedstrijden gehouden om te bepalen welk vogeltje het mooist, langst en op zijn hardst zingt.
Inmiddels ben ik wel Peet Tante van een Petekind (lees Petevogeltje); Rob en Baudien hebben er inmiddels een derde bemanningslid bij, het vogeltje heet Grietje Bie. Of zij hiermee ook aan wedstrijden mee gaan doen weet ik niet!

Maar ook afscheid van zeer vriendelijke mensen die altijd gedag zeggen en je gewoon je gang laten gaan in winkels zonder je meteen op je nek te zitten omdat ze wat willen verkopen.
Waar we wel naar uitkijken is het heldere water in de Carieb, lekker zo van de boot het water in om te zwemmen, te snorkelen of te duiken. De Suriname rivier is niet prettig om te zwemmen, het stroomt er erg hard en het water is bruin door het vele zand wat met de stroming heen en weer gevoerd wordt.

Suriname is eigenlijk een heel rijk land, zon en regen wisselen zich af waardoor groente en fruit volop groeit. Ook het vele goud wat nog in de grond zit maakt het een rijk land. Toch is hier nog veel armoede wat mede veroorzaakt wordt door de politieke situatie maar ook omdat veel mensen gewoon wat lui zijn.
Suriname stond bij mij al lang bovenaan mijn verlanglijstje alhoewel ik vooraf geen idee had wat dit land allemaal te bieden had.
Het is zeer zeker de moeite waard geweest om hier 6 weken te vertoeven. Wij hebben maar een klein stukje van het land ontdekt. Er is nog veel meer te ontdekken, te zien en met nog meer mensen te praten over hun land, hun geschiedenis, over hoe trots ze op hun land zijn, maar helaas wij moeten verder.

Suriname bedankt voor de prachtige tijd die wij hier hebben mogen meemaken.




Brownsberg

We wagen ons aan een wandeling op Brownsberg, je schijnt er prachtig te kunnen wandelen. Achteraf kunnen wij dit alleen maar beamen.
Het is een uitdaging om in Brownsberg te komen. De eerste uitdaging is een stuk weg waar diepe gaten en kuilen in zitten, na wat slalommen gaat de weg daarna over in een fantastische snelweg.
Dan de tweede uitdaging van 13 km om boven op Brownsberg te komen. Een smalle zandweg ook vol met gaten, maar het lukt Rob om ons heelhuids boven te krijgen. Onderweg zien we al wat wild; een arend en een aardvarkentje.

Eénmaal boven op de berg heb je een prachtig uitzicht op het Brokopondo meer.



De paden op de lanen af, samen met Rob, Baudien en Nel (moeder van Rob) op weg naar
Irene(water)val.


We kunnen ook kiezen voor Leoval alleen dat is 'maar' 40 minuten wandelen en Ireneval is 70 minuten, dat kunnen we toch wel! Of niet!
Aan het begin van de wandeling nemen we een stok mee en dat blijkt geen overbodige luxe. We klimmen, dalen, klauteren en hebben vals plat over een niet geplaveid wandelpad door een prachtig oerwoud.



Komen onderweg nog apen tegen (hiermee bedoel ik niet Henk en Rob).

Wij doen over de wandeling geen 70 minuten maar zijn 150 minuten onderweg maar dan zie je wel een prachtige waterval.




















Nel kijkt moe maar voldaan en denkt bij zichzelf; zit op de helft nu nog terug.








Rob en Baudien gaan afkoelen onder de koude harde straal van de waterval voordat we vol goede moed de terugweg aanvangen.

Af en toe steken we elkaar een handje toe om obstakels te nemen en na 2 uur zijn we weer terug bij het beginpunt. De dames smokkel een klein stukje. Henk heeft inmiddels de auto gehaald en brengt ons naar het welverdiende biertje. Nel; je hebt het top gedaan, velen doen jou dit niet na.

Rob neemt weer alle hindernissen (kuilen en gaten) om ons vervolgens weer in Domburg af te leveren.
Hebben met z'n 5-en een fantastische en gezellige dag achter de rug.





maandag 16 januari 2017

Avonturen in Suriname


Samen met Pieter en Anja hebben we 3 weken avontuur achter de rug in Suriname.
Zij zijn helaas weer thuis; in Suriname zo rond de 35 graden en dan in Nederland sneeuw brrrrrrrrr.

Op eerste  Kerstdag hebben we hen opgehaald bij Eco Resort in Paramaribo, een geweldig weerzien na 8 maanden. We hebben elkaar veel te vertellen. Eerst nog een bakkie en dan richting Domburg.

Henk moet 2 keer heen en weer om ons en de bagage aan boord te krijgen, maar dan eerst een glaasje champagne om het weerzien te vieren. Daarna is het tijd voor het uitpakken van de tassen en krijgen wij allerlei cadeautjes van hen maar ook van familie en vrienden die het nodige aan hen hebben meegegeven. Super leuk en onwijs lief van iedereen. Nogmaals bedankt!

Zij moeten duidelijk even wennen aan het Surinaamse klimaat, de luchtvochtigheid is hier groot, soms lijk je zelf wel op een waterval. Ook is er het 4 uur tijdverschil met NL, wij leven hier 4 uur vroeger. Om 5 uur gaan we borrelen bij River Breeze en kennismaken met de andere ‘wereld’-zeilers.
Tweede Kerstdag doen we nog lekker rustig aan, we moeten nog wat voorbereiden voor de BBQ vanavond met alle NL boten. We smullen van al het lekkers dat iedereen heeft klaargemaakt. Het is wel raar dat je Kerst viert in korte broek, voor je gevoel klopt dat niet helemaal.
De dag na Kerst gaan we Domburg verkennen, winkels zijn hier bijna niet (behalve grote Chinese supermarkten). Maar wel hele leuke landweggetjes waar links en rechts mooie, minder mooie huizen staan en soms zie je een krot waar nog mensen wonen.
Morgen hebben we feest; Pieter is jarig!

Hiep hiep hoera Pieter is jarig, kaarsjes, slingers, cadeautjes. Niet veel later is de feestvreugde weg. Pieter en Anja krijgen bericht dat hun eigen boot water maakt in de haven van Andijk. Iedereen thuis is in rep en roer en helpt daar waar nodig om de spullen uit de boot te halen en waar kan te laten drogen. Dan is het toch vervelend dat je nou net met vakantie bent. Aan het eind van de dag komt het bericht binnen dat de boot inmiddels weer drijft en de volgende dag naar de werf gebracht gaat worden. De middag brengen we door in Paramaribo, het blijft een belevenis om hier te zijn. Op 31 december schijnt het hier groot feest te zijn en komt heel Suriname overdag hier naar toe om het oude jaar uit te luiden met héél véél geknal. Dat willen wij natuurlijk niet missen. De bootjes die ons op 31 december van Domburg naar Paramaribo zullen brengen en weer terug zijn al gereserveerd. De enige manier voor ons om daar te komen is via het water omdat je anders alleen maar in de file staat.

De feestvreugde was er vandaag niet echt, dat gaan we morgen inhalen. Morgen is ook tijd voor actie. We gaan met z’n 6-en fietsen naar Peperpot. Peperpot is één van de oudste plantages van Suriname. Aanvankelijk werd hier tabak verbouwd later stapte ze over op koffie en cacao. De fietsen hebben we gehuurd bij Zus & Zo, we laten ons met een bootje naar de overkant van de Suriname rivier brengen. Het is nogal wat om 6 fietsen aan boord van zo’n smal bootje te krijgen en dan wij zelf er nog bij, maar het lukt. Rob neemt de routebeschrijving ter hand en dan gaan.

Het is indrukwekkend, vooral als je erbij bedenkt wat er zich met de slaven allemaal heeft afgespeeld. Nadat in 1998 de laatste partij koffie van het land werd gebracht brak een periode van verval aan. Een Nederlander heeft uiteindelijk gezorgd dat de directiewoning weer helemaal in oude stijl is teruggebracht en ook het huis van de manager van de plantage is hersteld. Om het natuurgebied in de kunnen moeten we aan de andere kant van de plantage zijn, deze vinden we na wat gezoek. Inmiddels zijn we wel een beetje nat, het is hier de ‘kleine regentijd’ en dat merken we gedurende de hele dag. Het natuurgebied rondom de plantage is inderdaad de moeite waard, de expositie in het hoofdgebouw, met foto’s en andere gebruiksvoorwerpen, geven je een beeld van de situatie in de slaventijd. Het is voor ons onvoorstelbaar wat er zich allemaal op de plantages heeft afgespeeld.
Door en door nat komen we uiteindelijk weer bij het bootje dat ons weer in Paramaribo afzet. Ter afsluiting van deze leuke en leerzame dag trakteert Pieter ons op een etentje.
























Wat hebben we zoal nog meer gedaan:

1)      Zijn 3 dagen naar het eiland en gelijknamige resort Anaula geweest, dit ligt in de Boven Suriname rivier. Eerst 3 uur in een bus, dan vanuit Atjonie nog ruim 1 uur varen in een korjaal. Hebben daar gezwommen in een stroomversnelling. Verder zijn we vanuit Anaula met een gids naar Nieuw Aurora geweest, dit is een redelijk authentiek dorp waar veel gedaan wordt aan ontwikkeling, gezondheidszorg en scholing van de bewoners.
Gaan ook nog in een korjaal een avond op kaaimannentocht, we genieten en zien inderdaad kaaimannen. We hebben een paar uurtjes tijd voor ons zelf, voordat de boswandeling begint. Gebruiken deze tijd om lekker te luieren in een hangmat.
Tijdens de boswandeling in het stukje tropisch regenwoud krijgen we van de gids uitleg over diverse bomen en de bewoners (oa spinnen, mieren, slangen, apen).
Onze laatste avond op Anaula worden we getrakteerd op muziek en dans van een groep uit Nieuw Aurora. Dan wordt ook weer pijnlijk duidelijk dat onze heupen echt niet zo soepel zijn als die van de Surinamers!













2)      We hebben nog een bezoek gebracht aan Plantage Laarwijk. Laarwijk ligt aan de overkant van Domburg, met een taxibootje laat je je naar de overkant brengen en dan kun je een prachtige wandeling maken over de deels nog bewoonde plantage.



3)      Samen met de Bojangles, Tsuru en de Schorpioen hebben we een stuk van de Commewijne rivier en de Cottica rivier verkend. Op de Commewijne rivier ligt de geheel gerestaureerde plantage Frederiksdorp (inmiddels kun je in dit dorp een vakantie doorbrengen). Op Frederiksdorp werd vanaf 1747 koffie verbouwd over een gebied van 92 hectare waar in de bloeiperiode dagelijks ongeveer 200 slaven aan het werk waren. Later is men hier van koffie overgestapt op cacao. De gebouwen zijn opgeknapt met geld van het Prins Bernard Cultuurfonds.
Op de Cotticarivier hebben we een bezoek gebracht aan Wanhatti en de plantages Bakkie en Alliance.
Nadat we het anker hebben laten vallen in een zij-kreek van de Cottica rivier zijn Anja en ik nog even in het rubberbootje gestapt, flesje wijn mee, een stukje de kreek opgevaren op zoek naar apen. We hebben ze gevonden, wat een gaaf gezicht. Motor uitgedaan en genieten. De volgende dag bleek dat we bij onze tocht een passagier aan boord hadden gekregen. Op het buitenboordmotortje zat een spin van ongeveer 10 cm, we hebben hem Willem gedoopt. Willem was een gegeven moment van boord, dachten we! Later op de dag kroop Willem weer op de buitenboordmotor, hebben hem gevangen en door iedereen laten bewonderen en daarna weer vrijgelaten.

Willem
4)      Een absoluut hoogtepunt was toch wel oudejaarsdag; bommetjesdag in Paramaribo. Wat een mensen op de been en wat een lawaai. Suriname gaat op 31 december overdag massaal de straat op voor de befaamde pagara-estafette: het oorverdovende spektakel van talloze duizendklappers die de straten in een mum van tijd rood kleuren.



5)      Op 1 januari doen we mee met de Nieuwjaarsduik (compleet met Unox muts), nee niet in Scheveningen met water van rond het vriespunt maar in het lekkere warme water van de Suriname rivier.  Na afloop was er erwtensoep en hutspot, gewoon een lekker beetje Hollands.



    
6)      Rob van de Bojangles heeft een Playbackshow georganiseerd op 1 januari. Gelachen dat we hebben, wat een super optredens allemaal. Onze voorbereiding was goed, de uitvoering wat minder, maar lol hebben we gehad tijdens onze playback van Happy New Year van Abba.



7)      Onder leiding van coach Tineke heeft het NL legioen nog gevoetbald tegen Domburg 1. Na een verhitte strijd van de dames en heren, geef het iedereen te doen met een temperatuur van rond de 30 graden, is de wedstrijd helaas verloren met 5 – 1.


Wij gaan nog 2 weken genieten van Suriname voordat we richting Trinidad vertrekken.
A.s. vrijdag gaan we naar Brownsberg, daarover later meer.

vrijdag 23 december 2016

Kerstgroet vanuit Suriname

Wij wensen iedereen hele fijne Kerstdagen en een fantastisch 2017

huisvlijt

Kerstversiering in Paramaribo

Kerstversiering in Paramaribo



Onderweg naar Suriname

Hoi mam, met mij, we zijn er, we zijn in Suriname! We horen opluchting in haar stem dat we ongedeerd zijn aangekomen en we weten dat ze op afstand  met ons meegeniet dat we dit toch maar gedaan hebben.

Wij realiseren ons niet altijd dat het voor ‘thuisblijvers’ best wel spannend is om te weten dat wij dobberen op zo’n immens grote oceaan.
Jammer dat we dit moment niet meer met mijn vader kunnen delen, wat zou hij trots op ons geweest zijn. Tijdens al onze verhalen en voorbereidingen voorafgaand aan onze reis kon hij al zo met ons meegenieten.

Inmiddels liggen we al bijna een week aan een mooring op de Suriname rivier bij Domburg en zijn bijgekomen van onze oversteek van ruim 1900 mijl die we in 14 dagen hebben afgelegd.
Een oversteek die super goed begon, met dag afstanden van 170 mijl geen vuiltje aan de lucht.

Tijdens het slapen hebben we wel wat last gehad van de deining, je rolt van de ene naar de andere kant in je bed en ook het klappen van de zeilen houdt je soms uit je slaap. We hebben ons wachtsysteem aangepast naar 3 uur of 3 uur af ipv om de 4 uur. ’s Nachts prachtige sterren aan de hemel en de laatste dagen volle maan. Ook ’s nachts temperaturen die zeer aangenaam waren.
Gewoon genieten dus.










Na 3 dagen zeilen hebben we helaas wel een aanvaring met een walvis, jammer genoeg is de walvis daarbij wel gewond geraakt, achter de boot bloed in het water. Hoe ernstig weten we helaas niet. De walvis, ca 12 meter, kwam vlak achter de boot omhoog en niet veel later ca 200 meter achter de boot kwam deze in vol ornaat uit het water zetten. Net of deze ons liet weten dat het goed met hem/haar gaat.
Iedere dag hebben we marifoon contact met de Bojangles, elkaar even laten weten dat het goed aan boord is en even horen wat er gegeten gaat worden.
Na 1 week krijgen we last van wat squals, dit is plotseling opkomende ‘harde’ wind met of zonder hevige regenbuien.
De Bluenose heeft er geen last van, blijft gewoon lekker doorlopen. Wel hebben we twee riffen in het grootzeil en voordat de squal ons bereikt hebben we het voorzeil weggedraaid. Na een half uur is de squal verdwenen en kan het voorzeil weer bij.
Op 12 december vroeg in de ochtend gaat het helaas mis, we hebben de squal te laat in de gaten. Nog wel tijd om het voorzeil weg te draaien maar zijn te laat om iets met het grootzeil te doen.


Van ca 15 knopen trekt de wind aan tot 47 knopen en komt meteen totaal van de andere richting, de giek klapt met een geweld naar de andere kant en breekt daardoor in twee.
In eerste instantie heb je niet zo goed in de gaten wat er gebeurt maar al snel zien we de giek in twee stukken. De schrik zit er goed in, maar van enig gevaar voor ons was geen sprake.
Het is nog te donker om grootzeil en de stukken giek te bergen. Een paar uur later is alles na 1,5 uur geborgen en zeilen we alleen op het voorzeil verder.
Inmiddels hebben we de Bojangles op de hoogte gebracht, het is fijn om te weten dat ze op zo’n 30 mijl afstand van ons zitten.
Een paar uur later gaat het voor de Bojangles helemaal mis. Wij krijgen een marifoonoproep van hen, helaas horen zij ons niet. Henk probeert het nog via SSB maar ook dat lukt niet. Nog een uur later horen wij de Bojangles weer en krijgen dan door: géén mast meer, géén mast meer, wij zijn ok!!
Gelukkig horen ze ons nu ook en krijgen we hen positie door en passen wij onze koers aan.
Mast overboord! Wat is daar aan de hand!
Tijdens windkracht 7 tot 8 geen vuiltje aan de lucht voor hen en met windkracht 4 gaat ineens de mast met alles en nog wat overboord. Wat bizar.
Zij zijn natuurlijk heel erg geschrokken maar ook daadkrachtig en niet in paniek geraakt, na drie kwartier zwoegen hebben ze alles los van de boot en helaas alles op zee achter hebben moeten laten.


Bojangles zonder mast
Onze opluchting was groot dat wij tegen de avond eindelijk het witte licht van de Bojangles zagen en met nog ruim 300 mijl te gaan zijn wij verder achter hen blijven varen. Op dat moment was het nog niet zeker of zij genoeg diesel hadden, mocht dat niet het geval zijn dan moest er vanaf de Bluenose brandstof overgezet gaan worden. Hoe! Dat zouden we tzt wel zien. Gelukkig bleek er genoeg brandstof aan boord.
Om 04.00 uur plaatselijke tijd voeren wij achter de Bojangles de Suriname rivier op, dat is soms toch wel een beetje opletten geblazen. Stroming op de rivier, een wrak wat niet verlicht blijkt, een groot schip wat geen boordlichten voert, tot overmaat van ramp komen er ook nog wat buien over ons heen en trekt de wind ook leuk nog even aan.
Dan om 06.30 uur; geen geschommel, geen geklapper van zeilen aan de overkant van de rivier horen we de brulapen, maar verder is er rust. Gaan lekker een paar uur slapen, dan bootje oppompen om naar de kant te gaan.
Straks hebben we wel een borrel verdiend.

donderdag 1 december 2016

Suriname, we komen er aan!


klein stukje maar
De boot is weer volgeladen met oa verse groente en fruit, meel (voor brood en pannenkoeken), chips en chocola voor de nachtwachten, watertanks zijn vol, uitgeklaard bij de douane, we zijn er klaar voor.
Donderdag 1 en vrijdag 2 december laat goed weer zien om te vertrekken. Dat is te merken in de haven van Mindelo. De karren met boodschappen rijden af en aan over de steigers, watertanks worden overal gevuld, de laatste was nog even naar de wasserette, nog wat kleine klusjes en dan is morgen en vrijdag een leegloop vanuit Mindelo.
Er zijn boten die naar Suriname gaan maar ook naar Martinique, Tobago, Trinidad, Sint Maarten en verder de Carieb in.


Wij hebben een heerlijke tijd gehad op São Vicente. Eerst een paar dagen voor anker in de baai van Mindelo en de laatste 4 dagen in de haven.
Wat ons één van de eerste dagen opviel is de drukte, wat een verschil met Palmeira op Sal.
Was wel even wennen. Niet alleen een verschil in drukte maar ook wat er hier te koop is aan groente en fruit. Er zijn diverse markten maar ook langs de kant van de weg is er genoeg te koop.
De vismarkt hebben we maar overgeslagen, daar kwam een lucht vandaan zo verschrikkelijk.

ze zijn in Mindelo al druk met de Kerstversieringen

hoofdstraat Mindelo

markt Mindelo

genoeg Afrikaanse jurken te koop

Mindelo

Mindelo

haven Mindelo

drijvende bar

aan de overkant Santo Antão

Baai bij Mindelo













































































































We hebben nu 2 eilanden van de Cabo Verde met eigen boot bezocht. São Nicolau, Santa Luzia, Branco, Raso slaan we over, Santo Antão bezoeken we per ferry samen met Rob en Baudien van de Bojangles. Beide hebben we van te voren gewaarschuwd dat met ons op stap per bus of wandelend niet altijd goed gaat, we nemen wel eens de verkeerde bus of missen tijdens het wandelen een afslag. Ha ha, dat zou wel meevallen volgens hen, nou niet dus. Alle 4 lopen we nu nog met spierpijn rond.
Maar dan heb je wel een prachtig groen eiland gezien met een krater die zo verschrikkelijk mooi is waarin veel gewassen groeien. Vanaf de ferry hebben we ons per taxi naar de krater laten brengen en deze zou ons later in het plaatsje Paul wel weer ophalen, zou een wandeling van ongeveer 5 uur zijn, moet te doen zijn toch!
Na ruim een uur rond de krater gewandeld te hebben over keien en heuveltje op en af, was onze verbazing groot dat wij weer op ons vertrekpunt uitkwamen. Bij navraag bleken wij een afslag gemist te hebben; Rob en Baudien, jullie waren gewaarschuwd!


Wandeling op Santo Antão





















Vol goede moed toch maar aan de wandeling begonnen, die gelukkig voor ons grotendeels bergafwaarts zou zijn (alleen het eerste uur niet), daarna nog ruim 3 uur alleen maar afdalen over oa keien, rotsen, het was na 2 uur echt echt niet leuk meer.
In het eerste de beste dorp hebben we ons met een taxi naar het punt laten brengen waar wij opgehaald zouden worden.
Al met al hebben we toch een super leuke dag gehad met z’n 4-tjes.
Gister nog aan het borrelen geweest met de NL boten die pas zijn binnengekomen en dan vandaag (donderdag 1 december) beginnen aan de grote oversteek, waar we denken zo tussen de 15 en 20 dagen over te gaan doen en dan Kerst kunnen vieren in Suriname.
Waar we ook naar uitkijken is dat Pieter en Anja ons komen opzoeken en samen met hen gaan we Suriname ontdekken.