zondag 18 februari 2018

Saint Barth


Na een paar heerlijke uren zeilen komt Saint Barth in zicht. Hebben er al veel verhalen over gehoord. De één laat weten het geweldig te vinden een ander moet er van kotsen zo decadent. Eerst zelf maar eens kijken wat voor indrukken Saint Barth bij ons gaat achterlaten.

In de baai is het nog niet al te druk met boten dus vinden makkelijk een geschikt ankerplekje. Buiten de baai liggen er wel een aantal grote motor- en zeiljachten. En dan bedoel ik echt groot, zo tussen de 20 en 60 meter en wellicht ook nog wel groter. Dan kun je er zo ongeveer vanuit gaan dat deze boten ruim één miljoen euro de meter kosten.
We zoeken wat namen van boten op internet en al gauw blijkt dat er een aantal boten van Nederlandse makelij zijn. Toch een trots gevoel over ons kleine kikkerlandje!
Ook Roman Abramovitsj (eigenaar van voetbalclub Chelsea) ligt iets buiten de baai.

Wellicht is de boot te groot om binnen aan de kade te liggen of is dat te duur? Op het bovendek staat een helicopter waarvan men meerdere malen gebruik maakt. Ach ja wat moet je anders.
Aan de kade liggen ook een aantal prachtige grote motorboten. Het personeel poetst de hele dag om de boten te laten glimmen.


Dan ben je weliswaar op Saint Barth maar lekker rustig liggen in de baai? Vergeet het maar. Een enorme deining zorgt voor heel wat heen en weer geslinger. Dat wordt goed vasthouden zowel binnen in de boot als buiten en soms is het een kunst om met die deining veilig en wel in en uit het bijbootje te stappen.

In de baai is het water lekker helder, dus zwemmen maar!! Toch maar even niet, we zien haaitjes. Ze zijn niet zo groot maar toch!


We gooien wat brood overboord wat lusten ze wel. Weet dus niet zo goed wat ze doen als ik mijn grote teen te water laat, ga het niet testen.

Maar goed éénmaal aan de kant kijken we onze ogen uit, wat een winkels. Cartier, Dolce & Gabbana, Louis Vuitton en noem maar op. Niet echt winkels waar ik ga shoppen maar de dames en heren die wij zien lopen doen dat zeker wel. Soms voel ik mij bij al die pracht en praal een olifant in een porselein kast.
De mensen zijn er echter niet minder aardig om, iedereen groet elkaar en ach ik denk maar zo; iedereen die naar de plé (sorry toilet) gaat moet zijn broek naar beneden doen, dus ook Abra en de zijne!

Vandaag lijkt het een prachtige dag te gaan worden, alhoewel als je de boot verlaat moet je er wel voor zorgen dat je alle luiken/ramen gesloten hebt, er kan zomaar een heftige kortstondige regenbui losbarsten.
We hebben Rob en Baudine zien vertrekken voor een flinke wandeling. Wij blijven lekker aan boord. Opeens voelen wij wat onder de boot, gerommel!! Wat is dat?? Kijken naast de boot maar zien niets, geen haaien, geen duikers, geen onderzeeboot!! Het duurt niet lang, toch blijft het een mysterie!
Paar uur later komen Rob en Baudine langszij en roepen dat ze zo iets nog nooit hebben meegemaakt. Wat dan? Een aardbeving, ja een aardbeving! Ze hebben enkele angstige momenten gehad boven op de berg, de beving duurde niet lang, maar het gevoel dat alles om je heen beweegt zullen ze niet gauw vergeten.
Ons mysterie is hiermee wel opgelost, wij hebben dezelfde beving (zee beving) ervaren.
Later blijkt dat er op Saint Barth meerdere bevingen per maand plaatsvinden, we zijn gewaarschuwd.

Het is wel een gek gevoel om nu hier Kerst te gaan vieren met een gemiddelde temperatuur van 30 graden terwijl er in Nederland sneeuw is geweest en het koud is. Een gevoel van heimwee overvalt me, moet even een traantje wegpinken.

Ben nog nooit van mijn leven naar een Kerst mis geweest, maar hier ga ik er één bijwonen in een kleine Anglicaanse kerk.

Voor Henk, Rob en Baudine is het niet de eerste keer en ik moet zeggen; voor herhaling vatbaar, mooie verhalen en prachtige liederen.

Eerste Kerstdag
Vandaag doen we rustig aan. De boot een beetje opruimen en alvast wat voorbereidingen treffen voor het dessert.
Het voor- en hoofdgerecht zullen we aan boord van de Bojangles geserveerd krijgen en voor het dessert gaan we bij ons aan boord.

Wauw, we hebben onze buiken goed gevuld, heerlijk gegeten. Cubaanse bananensoep, zalm met heerlijke dressing (voor Henk kalkoen), tournedos met stroganoff saus en een dessert van soesjes gevuld met slagroom, verse aardbeien, puddinkje met koek/aardbei/rum, chocolade rumpunch ook met een dotje slagroom. Het was smullen.
Tweede Kerstdag
We zijn een aantal jaren met Kerst en Oud- en Nieuw op Terschelling geweest en daar was traditioneel op Tweede Kerstdag een georganiseerde Kerstwandeltocht waar we al die jaren aan hebben meegedaan.
Dit jaar organiseren wij hemzelf. We gaan met z’n 2-tjes op pad, rugzak gevuld en hop met die luie konten.
De kuiten moeten flink aan de bak, Saint Barth is geen vlak eiland. Eénmaal boven op de heuvel heb je wel een prachtig uitzicht en het fijne is dat we op de terugweg alleen maar hoeven te dalen.







Op één van de laatste dagen van het jaar gaan we samen met Rob en Baudine nog een wandeling maken. Rob heeft de route, hij geeft aan dat het eerste stuk omhoog gaat maar daarna alleen maar naar beneden. Hoe lang het eerste stuk omhoog is weet hij niet!!! En helaas staat de route ook niet meer op zijn telefoon, maar hij heeft het in zijn hoofd, dat moet goed komen.
Baudine en ik krijgen meteen flashbacks met de wandeling op Santa Antaö, na deze wandeling waarbij we na een uur lopen de afslag gemist blijken te hebben en vol goede moed opnieuw zijn begonnen om vervolgens 6 uur later helemaal kapot aan te komen en de volgende dag nog niet over een luciferhoutje heen konden stappen.
We zijn allert!

Rob blijkt de route perfect in zijn hoofd te hebben en gaat de pittige wandeling van 2,5 uur bijna helemaal voorspoedig, alleen Henk gaat één keer onderuit en loopt daarbij wat verwondingen op aan zijn knie.  Wat zal voor iedereen dat koude biertje straks lekker smaken!




Laatste 4 dagen van 2017!

De laatste dagen van 2017 moeten op Saint Barth groot feest worden. Grote aanplakbiljetten laten weten dat er optredens zijn op 27, 29 en 31 december.
Dat willen wij niet missen, hebben wel zin in een feestje met goede muziek.
De eerste avond treed daar niemand minder op dan Jimmy Buffet. Ja ja, wie heeft er nou nog nooit gehoord van Good Old Jimmy (bij ons ging geen belletje rinkelen bij het horen van die naam, maar we laten ons verrassen).
Kan wel zeggen dat wij een eventuele volgend optreden aan ons voorbij zullen laten gaan. Na 3 liedjes te hebben aangehoord vinden we het wel genoeg voor onze oren, we gaan terug aan boord.

Wellicht vinden wij het optreden van de 29
ste wel leuk.
Uiteindelijk zijn wij niet naar de kant gegaan om te luisteren, wij vangen onderuitgezakt op de boot wat flarden op van de muziek.
Rob en Baudine zijn wel gegaan maar laten ons de volgende dag weten dat ze niet zo heel enthousiast waren en we geen spetterend optreden gemist hebben..
Op 31 december hier helaas geen oliebollen te koop en zelf bakken aan boord gaat ons even te ver.
Er hangt een lekker gezellig sfeertje in het dorp, iedereen is al een beetje uitgelaten voor de jaarwisseling.
Voordat wij ons gaan storten in het feestgedruis moeten er eerst door Bojangles en Bluenose nog wat tapas weggewerkt worden.
We maken zoveel tapas dat we vervolgens nog drie dagen restjes eten, maar gezellig was het wel. Leren op deze laatste dag van het jaar nog bamzaaien van Rob.
Rond 23.00 uur stappen we met glazen en een fles champagne in ons bootje en begeven ons in het feestgedruis. Nu is het pas echt feest, wat een muziek, geweldig. Iedereen (nou ja bijna iedereen dan) swingt het laatste uur uit.
Het aftellen door de band gaat niet helemaal goed, maar wij hebben klokslag 24.00 uur de champagne ontkurkt en proosten met elkaar op het nieuwe jaar, op nieuwe avonturen, nieuwe plekjes en wat ons nog meer staat te wachten.

 Laat 2018 maar komen!!! 

zaterdag 13 januari 2018

Anguilla en Saint Martin

De afstanden tussen de verschillende eilanden is zo tussen de 20 en 25 mijl, lekkere dagtochten.
Samen met Rob en Baudine gaan we een kijkje nemen op Anquilla, niet iedereen van ons heeft eerder van dit eiland gehoord.
Geen idee ook wat ons te wachten staat, we gaan het zien.


Het blijkt een gemoedelijk eilandje te zijn wat ook wel het nodige heeft moeten doorstaan vanwege orkaan Irma.
De strandtenten blijken net 2 dagen weer stroom te hebben, ruim 3 maanden hebben ze het zonder moeten doen, noodgedwongen gesloten gebleven voor toeristen en eilanders.
Nu is het in onze ogen niet zo’n toeristisch eiland, het heeft niet veel te bieden. Er zijn 2 mooie stranden, bij 1 ervan liggen wij voor anker en bij het andere strand staan veel mooie met meest onbewoonde huizen, maar buiten het witte strand en het blauwe water is hier, vooralsnog, verder niets.
In de gehuurde auto crossen we verder over het eiland, stoppen veel onderweg om foto’s te maken (nee ik niet, fototoestel vergeten).
Gaan een kijkje nemen in het centrum, alhoewel centrum! Een supermarkt, bouwmarkt, wat kleding winkeltjes en dan heb je het al gauw gehad.
Nadat Rob nog twee keer langs het centrum is gereden vinden we de juiste weg die ons verder langs het eiland voert. Na 1 dag heb je het hele eiland wel gezien, hebben een goede indruk gekregen van Anguilla.

Vanaf ons ankerplekje even naar de supermarkt voor een lekker stokbroodje of ‘even’ een vergeten boodschap doen zit er niet in, daarvoor is deze te ver weg.
Nu is er altijd wel meel aan boord om zelf brood te bakken, dat komt dus goed. Maar voor verse groente en fruit is het toch handig als je een auto hebt en die hebben wij vandaag. Dus vanavond verse groente.

Na een paar dagen houden we het hier voor gezien. We gaan Kerst en Oud- en Nieuw vieren op Saint Barth, de plek waar je, volgens insiders, moet zijn.
Kerst is toch iets wat ze op de eilanden in de Carieb uitbundig vieren. Winkels, straten, huizen en pleinen in bv Curacao waren in oktober al uitbundig versierd, Bonaire deed er niet voor onder en de andere eilanden doen ook volop mee met versieren.
De Kerstboodschappen gaan we doen op Saint Martin (Franse gedeelte van Sint Maarten), moet hier een stuk goedkoper dan op Saint Barth en dat klopt inderdaad.
We droppen het anker in Marigot Bay en daar vandaan is het 15 minuten lopen naar de Super U.
Dat is prima te doen alleen moet je er met het kopen van de boodschappen wel rekening mee houden dat je ook nog terug moet hé Rob!!
Eerste Kerstdag zijn we uitgenodigd bij Rob en Baudine, zij verzorgen voor- en hoofdgerecht en wij het dessert.
In Marigot Bay hebben we niet ingeklaard en besparen ons hiermee ook een rondje uitklaren, kunnen we morgenochtend lekker vroeg vertrekken. Echt vroeg gaat het uiteindelijk niet worden.
Op grote aanplakbiljetten hebben we gelezen dat er ’s avonds muziek is op het plein, er zullen Christmas Carrols gezongen worden.
In deze tijd van het jaar altijd leuk en straks als het donker is zal het wel gezellig zijn.
Gezellig is het zeker alleen bepaalde zangers zou ik persoonlijk niet aanraden om met een talentenjacht mee te doen.
Er lopen deze avond heel wat kinderen met blije gezichtjes rond, ze hebben allemaal van de Kerstman van het naburige eiland Guadeloupe een Kerstcadeautje gekregen.

Voordat we de volgende dag kunnen vertrekken moet ik toch nog even naar de supermarkt. Makkelijk als je een boodschappenlijstje maakt en deze vervolgens vergeet mee te nemen, dan moet je nog een keer, grrrrrrr.

achter ons anker bij Anguilla (foto gemaakt door Rob)

donderdag 11 januari 2018

Toch naar Sint Maarten

Inmiddels liggen wij op Saint Kitts waar het een komen en gaan is van varende flatgebouwen. Voor we op Saint Kitts hebben we al een paar andere eilanden gehad: Sint Maarten, Anguilla, Saint Barth, Sint Eustasius.
Lang was er twijfel wel of niet naar Sint Maarten! Wat treffen we aan na de verwoestende orkaan Irma?
Aan de andere kant als alle toeristen wegblijven, wat dan!
’s Morgens om 08.00 uur gooien we los bij Kralendijk, Bonaire. Na een super leuke tijd  die we veelal met mooie duiken hebben gevuld is er altijd weer een beetje weemoed als je weer gaat, maar nieuwe plekken wachten.
De voorspelling geeft gunstige wind voor de oversteek. Maar door ervaring rijker eerst maar afwachten wat de wind doet als we éénmaal op zee zitten.
De eerste dag gaat super, lekker windje die komt een beetje scherp binnen, maar gaan als een trein. Nou, als dit zo doorgaat kunnen we in één streep zo door naar Sint Maarten. Iedereen kent echter het spreekwoord: prijs de dag niet voor het avond is.
Ja en dat gaat ook op voor deze oversteek. Na 24 uur gaat de wind toch draaien en is de koers niet meer te bezeilen. Besluiten tussendoor nog een slag te maken maar dat blijkt niet goed uit te pakken. Als we dit zo zouden blijven varen kunnen we Rob en Baudine gaan opzoeken die op Los Roquas liggen (eilandengroep vlakbij Venezuela).
Terwijl de wind weer wat aantrekt en ook weer uit een gunstigere richting gaan we weer terug naar onze oorspronkelijke koers. Wel zetten we een tweede rif. Het worden 3 toch wat onstuimige dagen, wat echter niet wegneemt dat we genieten.
Na exact 4 etmalen droppen we het anker in Simpson Bay op het Nederlandse gedeelte. We hebben al een blik kunnen werpen op Sint Maarten bij het langsvaren en dan denk je oh waar is al die schade?
Bijbootje oppompen en dan de gebruikelijke zaken regelen; douane en immigratie. Dan kom je dichtbij en dan zie je wat een verwoesting hier heeft plaatsgevonden. Hotels waar geen ramen meer inzitten, daken compleet van huizen gerukt, veel gezonken boten in de Lagoon .






Ook wij hebben beelden gezien toen we nog op Curacao lagen, maar als je het met eigen ogen ziet, zo triest!
Twee weken later laten Tom en Dominique (SY True Blue) in de geleende auto ons, Rob en Baudine en Rudy het hele eiland zien. Eerst de Nederlandse kant, waar je ziet dat men hard aan het werk is om één en ander weer op te bouwen. Dat kost tijd en geld, geld komt mondjesmaat binnen maar hebben ze ook tijd? In hun achterhoofd blijft de vraag; waar doen we het voor, komt er in september weer zo’n verwoestende orkaan? Ze weten het niet en gaan door met waar ze aan begonnen zijn; puin ruimen en opnieuw beginnen.
De Franse kant van het eiland laat nog meer verwoesting zien, alleen zie je hier nog heel veel puin op de straten, hier is men wellicht nog steeds in afwachting van meer hulp. De mensen zelf zie je niet veel in de weer om er weer wat van te maken.
Dominique weet een leuk restaurantje aan het strand waar we kunnen lunchen, denkt ze!
Eénmaal daar blijkt er niets meer overeind te staan, alleen het dak ligt nog op het strand de rest is weg.


Na wat zoeken vinden we een restaurantje in Marigot (Franse gedeelte van het eiland) waar we heerlijk de lunch gebruiken.

Sint Maarten is weliswaar een stukje Nederland, maar Nederlands spreken doen ze hier niet en geen Albert Heijn of Jumbo zoals op Bonaire.
Wel prima andere supermarken waar we de boodschappen kunnen doen en waar ook echt alles te koop is. Wat dat betreft heeft Sint Maarten het weer goed voor elkaar.

Sint Maarten is de ‘place to be’ voor bootliefhebbers (zeil en motor). Wie heeft nog nooit van de Heineken Regatta gehoord? In 2018 gaat deze, ondanks alle verwoesting, gewoon gevaren worden.

Als we op een ochtend wakker worden hebben we nieuwe achterburen. Abramovich met zijn jacht van weet ik hoeveel meter waarop slechts 65 man personeel werken!!


Nu gaat er bij mij niet meteen een lichtje branden bij het horen van zijn naam, dus even het internet op en ja die man heeft geld.

Ons oude bijbootje is het aan het begeven en aangezien dit ons enige vervoer naar de kant is moet er een nieuwe komen. Het is nog wel even passen en meten welke lengte we kwijt kunnen als deze bij lange oversteken op het dek moet.
Echter ons motortje kan niet achterop, maar na wat aanpassingen van de leverancier scheuren we inmiddels met de nieuwe aanwinst over het water.

dinsdag 14 november 2017

Bonaire en wat nu verder!!

Gaat het Sint Maarten worden of wellicht Jamaica, Kaaiman eilanden, Cuba, Dominicaanse Republiek of .........., we weten het op dit moment nog niet. Dat gaan we later deze weken beslissen.

Bonaire zien we vooral onder water of het nu gaat om iets te vervangen onder de boot of samen met Ellen en Harry (SY Zwerver) leuke duikstekken bekijken.
Een kleine foto-impressie:




Tarpon









Barracuda

vrijdag 10 november 2017

Bye Bye Curacao

Nog één keer achterom kijken: Dag Spaanse Water, dag mede wereldzeilers.
Op 4 dagen na hebben we hier 6 maanden gelegen, een prima plek geweest om het orkaan seizoen uit te zitten. Het is een heftig orkaan seizoen geweest die veel schade heeft aangericht op diverse Caribische eilanden maar gelukkig is Curacao hier vrij van gebleven.
Voordat we Bonaire aan doen verblijven we nog 3 dagen op Klein Curacao, een onbewoond eilandje zo’n 15 mijl voor de kust van zijn grote broertje. Het eilandje is zeer geliefd bij de locals maar als je vakantie viert op Curacao is dit een leuke dagtrip. Met een motorboot (Mermaid) of een catamaran (Jona-Lisa) een dagje naar het eiland om lekker te snorkelen en te genieten van een drankje aan het strand en een lekkere BBQ.
3 dagen hebben wij hier gelegen samen met de Bojangles met hun opstappers (dochter Romy met vriendin Balou). Super dagen gehad hier met z’n allen. Ook wij hebben lekker gesnorkeld in het heldere water waar we de schildpadden gracieus konden zien bewegen onder water en natuurlijk bij de ondergaande zon op het strand genieten met een wijntje erbij.
aan een mooring bij Klein Curacao

strand van Klein Curacao

het grote broertje aan de overkant

landschap Klein Curacao
Alhoewel het niet alleen maar genieten was grrrrrrr. Er moest nog tonijn gevangen worden en dat schijn je het best vroeg in de ochtend te kunnen doen ‘volgens de kenners’. Rob en ik allebei in ons eigen dinghy ’s morgen om 06.30 uur op pad en maar heen en weer en heen en weer en nog eens heen en weer!!! Ja beet; alleen bij het binnenhalen bleek ik een andere vislijn te pakken te hebben die helaas om de schroef van het motortje sloeg en ja daar dobber je dan. Gelukkig kwam Rob me redden en heeft me teruggebracht waar Henk het motortje van de visdraad heeft ontdaan.
Ik ga de volgende keer wel naar de visboer voor tonijn. Of Rob er wel één gevangen heeft?

Ook helaas voor hem geen tonijn op de BBQ.

De dames van de Bojangles hebben hun laatste ochtend op het eiland nog heel bijzonder doorgebracht met Turtle watchers. Tijdens hun wandeling om het eiland een 5-tal nieuwe nesten ontdekt en voor onderzoek bij het Turtle Instituut een paar schildpadeieren uitgegraven. Een unieke ervaring.
We zijn inmiddels aangekomen op Bonaire en mijmeren hier nog wat over onze tijd op Curacao. Over alles wat we gedaan en beleefd hebben.
Een kleine opsomming:
Het belangrijkste is natuurlijk dat wij daar een nieuwe giek konden monteren, ja ja we zijn weer een echte boot.

ja ja de nieuwe giek
Verder hebben we o.a.;  gedoken, mooie wandelingen gemaakt, naar leuke strandjes geweest (oa Papagayo, Mambo en Kokomo Beach), klussen gedaan aan de boot, op donderdag naar Captains Diner bij The Pier, zondagmiddag met mede-zeilers doorbrengen op Barbara Beach, haaklessen, Bierfeest gehouden met braadworst en zuurkool en waarvoor veel kleding zelf gemaakt is waarbij hulp gekregen is van Annie (moeder van Joke) , watermaker ingebouwd, Willemstad verkend, onze verjaardagen gevierd (met verrassingsfeest voor mijn 60ste compleet met lied, nogmaals bedankt Bojangles en K’dans), nog meer klussen aan de boot, met auto het eiland verkend, zwemmen …...…  


Mambo Beach

bewoner van Mambo Beach

Pontjesbrug Willemstad

Willemstad

Barbara Beach

Bierfeest

Bierfeest met braadworst en zuurkool
Aan zo’n lang verblijf is ook een keerzijde: je moet een gegeven moment afscheid gaan nemen van mensen die je lief zijn geworden; o.a. Zahree (Tineke en Herbert), K’dans (Karina en Gerard), Agaath (Donatien, Bas en Melle).
Als je zo lang met elkaar hebt opgetrokken dan is dat afscheid slikken en her en der een traantje wegpinken. Het goede eraan is dat we elkaar ergens weer tegen gaan komen en naar elkaar toe weer hele ‘stoere’ verhalen hebben.

In het afgelopen half jaar kregen we ook het droevige nieuws dat onze lieve vriendin Tina de strijd met haar ziekte heeft verloren. Wij zullen haar missen.
Dirk, heel veel sterkte.

maandag 25 september 2017

Duiken op Curacao

Rob en Baudine zijn een paar weken op Bonaire en waar kun je nou beter je duikbrevet halen dan daar!
Na alle verhalen van ons gaan ze ervoor, die onderwaterwereld willen zij ook gaan bekijken.
Helaas gaat het na de proefduik voor Baudine mis, zij kan haar oren niet klaren. Na een aantal pogingen moet zij helaas opgeven.
Rob gaat door en na alle verplichte 'oefeningen/duiken/theorie' heeft hij zijn Open Water brevet.
Hij gaat daarna meteen wat ervaring opdoen in de wateren van Bonaire, samen met Karina gaat hij zijn eerste 'echte' duik maken. Aan de verhalen te horen hebben ze samen genoten, ook al hadden ze een ietsje pietsje last van stroming.
Als ze straks terug zijn op het Spaanse Water op Curacao gaan we zeker een keer met z'n allen duiken.

Wij hebben al een keer gedoken met Herbert en Tineke op Kokomo Beach. Je kunt hier niet alleen leuk duiken, maar net zo belangrijk; je kunt hier prima lunchen.






Rob, Baudine, Gerard en Karina zijn weer terug op het Spaanse Water, tijd om met z'n zessen te gaan duiken.
We laten ons met alle zooi mooi halen en brengen naar Kokomo Beach door een taxibusje, hoeven we lekker zelf niet te rijden.
En niet geheel onbelangrijk; iedereen kan na het duiken lekker genieten van een biertje aan de bar van Kokomo.
Onderweg naar Kokomo hebben we noodweer, de wegen staan blank.
Getverderrie, wat jammer nou! Maar goed nat worden we straks toch wel, maar voor Baudine zou het lekker zijn als het zonnetje een beetje gaat schijnen. Ze heeft geluk, aangekomen bij Kokomo breekt er een waterig zonnetje door die vervolgens een uurtje later weer lekker op je huid brand.

Na de koffie is het tijd voor onze eerste duik. Buddy checks gedaan, yes we kunnen. Helaas zijn hier op dit moment geen foto's van, deze volgen in een volgende blog.






Helaas zwommen Henk en Gerard te ver weg om een foto van ze te kunnen maken.

We hebben met z'n 5-en heerlijk gedoken en Baudine blijkt zich gelukkig ook prima geamuseerd te hebben (wifi, wijntje, een beetje snorkelen). Na de lunch even de ogen dicht om ons daarna op te maken voor een tweede duik.
Karina en ik zijn na een klein half uurtje weer terug terwijl de mannen gewoon lekker doorgaan.
Na een uur zijn de mannen er ook klaar mee, we zien ze bovenkomen. Helaas is er van deze tweede duik geen foto en/of film materiaal, Gerard blijkt bij het bovenkomen zijn gopro kwijt te zijn.
Karina, Baudine en ik gaan al snorkelend zoeken. Helaas!
Inmiddels heeft Gerard een nieuwe camera, we moeten dus nog een keer met z'n allen onder water.