maandag 25 september 2017

dagje "Westpunt" met Luuk en Annet

Luuk komt ons ophalen voor ons dagje langs de 'Westpunt'. Geen idee wat we allemaal gaan zien en doen, moesten wandelschoenen en snorkelspullen meenemen!
Samen halen we Annet op, eerst nog een kop koffie en dan (na het inladen van een grote koelbox) kunnen we op weg.
Onze eerste stop is hun nieuwe huis wat in aanbouw is, het huis staat op een klif en heeft een prachtig uitzicht. Zij hopen dat ze aan het einde van dit jaar hun nieuwe huis kunnen betrekken.

Als je zo over het eiland toert dan zie je één ding wat op het hele eiland groeit en dat zijn CACTUSSEN!







Onderweg naar Westpunt komen we langs het Flamingomeer, waar we even stoppen om als echte toeristen een foto te maken.


Dan is het tijd voor actie. Alhoewel eerst gaat de koelbox open en dan blijken ze heerlijk vers fruit en water mee te hebben. Dat smaakt en daarna toch echt actie!
We klimmen wat over rotsen in het National Park Shete Boka om te gaan kijken naar de kracht van het water.


Ook na al die jaren op het eiland te wonen genieten ook Annet en Luuk nog steeds van de prachtige uitzichten.





























We rijden nog een stukje en komen dan op de 'Westpunt'.


De mannen worden nog uitgedaagd om van de klif te springen. Mannen die dit doen worden, volgens de Antilianen, echte mannen.


Henk kijkt een naar beneden!


Oké, dan maar geen echte man!

Om wat af te koelen gaan we snorkelen bij Playa Piskado, je hebt hier de meeste kans om schildpadden tegen te komen. Annet en Luuk gaan eerst te water. Annet komt even later glimlachend het water uit, ze heeft er 6 gezien. Luuk heeft helaas geen geluk, hij ziet er niet één.
Zodra wij in water liggen hebben we meteen een schildpad in het snotje en even later zien we er nog een paar zwemmen. Wat een bijzondere elegante beesten zijn dit onder water.

Zo langzamerhand is het toch echt tijd om de knorrende magen te vullen. Ook nu weten zij een heerlijk restaurant boven op een klif wat een fantastisch uitzicht heeft op een strandje met vissersboten en een baai.
















We hebben een super leuke en gezellige dag gehad. Luuk en Annet bedankt hiervoor!



Orkanen en gast aan boord

Nadat Harvey al voorbij getrokken is, zijn we nu in afwachting wat Irma gaat doen. Ook nu is de spanning op het Spaanse Water voelbaar; gaat Irma inderdaad de baan volgen zoals de experts (Nationale Hurricane Center) voorspellen?

Inmiddels heeft iedereen gehoord en gezien wat een verwoesting orkaan Irma heeft gebracht op Sint Maarten. Wat een natuurgeweld, wat een ramp voor alle eilandbewoners.
Dan komt vlak daarna Maria ook nog even langs met alle ellende van dien op andere eilanden in de Caraïben.

Wij hebben "geluk" dat de Benedenwindse eilanden (Aruba, Bonaire en Curacao) gespaard blijven. Het enige wat wij merken van een orkaan die op verre afstand voorbij trekt is dat deze de wind bij ons volledig wegtrekt waardoor de temperatuur enorm stijgt. Oa de scholen sluiten dan de deuren omdat de airco's in de klassen niet meer werken

Onze logé (Grietje Bie) heeft er allemaal geen weet van wat er om ons heen gebeurt, zij zit immers veilig in haar kooitje. Ja, we hebben het vogeltje van Rob en Baudine te logeren.

Grietje Bie
Het is gezellig, alhoewel ze weinig geluid voortbrengt. Alle pogingen tot nu toe om haar te leren fluiten zijn mislukt. Zodra wij van boord gaan zetten we voor haar een vogel fluit cd op (we horen iedereen al lachen maar die cd's bestaan echt), voelt ze zich niet zo alleen en wellicht steekt ze er iets van op. Maar tot nu toe blijft het alleen met af en toe een tjilp. Henk en ik fluiten inmiddels wel al aardig (hahahaha).
De stofzuiger maakt overuren, mevrouw maakt er een zooitje van. Zaadjes die mevrouw niet blieft gooit ze bij voorkeur buiten haar kooitje waarna de velletjes van zaadjes die lekker zijn er achteraan gaan.


donderdag 14 september 2017

Vervolg Curacao

We beginnen al aardig onze draai te vinden hier. Hebben al het nodige van het eiland gezien, nog niet alles natuurlijk. Gaan binnenkort een dag op pad met Luuk en Annet, zij wonen al 17 jaar op het eiland. Luuk is een broer van Martha en zij hebben aangeboden ons de "Westpunt" te laten zien. Schijnt het mooiste gedeelte van het eiland te zijn.

Wil je veel van het eiland gaan zien heb je een auto nodig. Fietsen is hier geen optie, geen fietspaden! Automobilisten zien niet vaak fietsers op de weg en racen dan ook vlak langs je heen waarbij je op moet passen niet door een buitenspiegel geraakt te worden.

Voor het doen van de dagelijkse boodschappen heb je gelukkig geen auto nodig. Van maandag t/m zaterdag komt er 's morgens om 08.30 uur een busje van de plaatselijke Spar voorrijden bij de vissershaven (bij onze dinghy steiger op het Spaanse Water), deze brengt je vervolgens naar de supermarkt en dan heb je anderhalf uur tijd om je boodschappen te doen voordat hij je weer terugbrengt. Makkelijk!!

Baudine is jarig!
















Dat viert ze op de mooiste plek bij het Spaanse Water; Santa Barbara Beach Resort (het resort wat we al zagen liggen bij het binnenvaren van het Spaanse Water).
Wij zijn uitgenodigd samen met Herbert en Tineke (Zahree), Gerard en Karina (K'dans) en ook Nel (moeder van Rob) is aanwezig.
Het is een tijd geleden, maar we hebben weer een dinghy incident. Daarover later meer.
Zodra Rob en Baudine alvast met hun dinghy zijn vertrokken gooien wij ook los met z'n allen, de boot moet versierd worden.
Onder leiding van Karina komen alle slingers op dezelfde hoogte te hangen, Henk moet dus her en der wat aanpassen, maar het resultaat is gezellig.



Dan hop naar Barbara Beach. Rob en Baudine staan ons op de steiger op te wachten met een drankje en op het teken van Karina (ze heeft de wind eronder) beginnen we Baudine toe te zingen.
Een super gezellige middag hebben we, wat we afsluiten met een etentje aan boord van de Bojangles. Heerlijke saté en ribbetjes. Smullen!

O ja, ons dinghy incident.
Na de gezellige middag op Barbara Beach stappen we in ons bootje, om dan samen aan 1 kant gaan zitten is niet slim met andere woorden gewoon stom.
Bootje slaat om, alle spullen drijven in het water waaronder wijzelf. Gelukkig is er genoeg hulp om het bootje weer overeind te krijgen. Henk hopt terug in de boot en probeert het motortje te starten. Lukt niet, eerst carberateur leeg laten lopen en dan zowaar na een paar keer proberen loopt het weer.
Ik moet even een stukje zwemmen om via een trappetje weer op de steiger te komen om vervolgens ook in de dinghy te stappen (dit keer gaat het goed).



dinsdag 22 augustus 2017

Curacao

Na Bonaire is het tijd om naar het 40 mijl verderop gelegen Curacao te vertrekken. 's Morgens om 06.30 uur (het is net licht) gooien we los. Lekker zeilen voor de wind alleen op de genua. We moeten straks, als we eenmaal een giek hebben, weer gaan wennen om ook het grootzeil te gebruiken. Eigenlijk zeilen we best lekker op alleen de genua.
Na een heerlijke zeildag komen we aan op het Spaanse Water, dit is een groot soort binnenmeer. Een prima plek tijdens het orkaan seizoen wat loopt van ongeveer eind juni tot begin december.
Heel veel zeilers zijn ons voorgegaan en ook nu liggen er al een aantal boten. Bij het binnenvaren heb je aan stuurboord een prachtig resort (zandstrandje, ligbedden, parasols), waar we zeker een keer van zullen gaan genieten. Als het op het hele Spaanse Water ook zo is, dan is dit DE plek waar je moet zijn!
Dat valt tegen. Eénmaal op ons ankerplekje hebben we beide niet het WAUW gevoel. Het water is hier troebel, wat was Bonaire dan anders, vanaf je boot te water en dan leek het of je in een aquarium zwom.
Eerst maar eens de boel gaan verkennen, wellicht gaat het allemaal meevallen. We maken al snel kennis met Arthur van de Baku. Arthur is een Antilliaan die na 35 jaar in NL gewerkt te hebben zich nu definitief op Curacao gevestigd heeft. Hij neemt ons mee naar Willemstad waar Douane en Immigratie gevestigd is.
Douane zit in de wijk Punda en voor Immigratie moet je de  Koningin Emmabrug over naar de wijk Otrabanda.
Punda en Otrabanda kenmerken zich oa door de gekleurde huizen aan de waterkant (wie heeft dit niet al eens gezien op tv of in een documentaire).
Punda


Punda

Otrabanda
















Curacao begint nu al leuk te worden. De Koningin Emmabrug ook wel Pontjesbrug genoemd is een varende draaibrug, tijdens het draaien van de brug moet je erop blijven staan (je kunt er gewoon niet af) totdat de brug weer teruggedraaid is.
Je kunt zien of je er lang of kort op moet staan; oranje is kort en zwart is lang. Heb je geen tijd om de lange opening af te wachten dan kun je met een ferry naar de overkant (deze vaart alleen tijdens lange openingen)

Na wat rondgelopen te hebben in Punda pakken we de bus terug naar het Spaanse Water.
Tijd zat om dit eiland goed te gaan verkennen, we liggen hier immers wel tot eind november.
















Nu we eenmaal wat langer op het Spaanse Water vertoeven gaat dit ook steeds leuker worden. Leuke baaitjes in de buurt, je kunt er leuke wandelingen maken of met het bijbootje al varende je een beetje verlekkeren bij de prachtige huizen die rondom het Spaanse Water gebouwd zijn. Er schijnen ook veel BN-ers een stulpje te hebben.
Op donderdag is het een drukte van belang bij The Pier voor happy hour en Captain's Diner. Voor weinig kun je hier lekker borrelen en eten. Aangezien zeilers gek zijn op iets wat goedkoop en lekker is, ontmoet je er dan ook veel. Wil je ook veel stoere 'zeilers'-verhalen horen dan moet je deze avonden niet overslaan.

dinsdag 4 juli 2017

Bonaire

Bonaire; na 3,5 dag zeilen lijkt het als een beetje thuiskomen. Rechts rijden en gewoon Nederlands praten!
Liggen aan een mooring bij Kralendijk, hebben gelukkig nog een geschikte gevonden, zijn hier zeker niet de enige boot.

Gauw bootje oppompen en naar de kant, eerst voor alle formaliteiten maar daarna tijd om Bonaire te gaan verkennen.

Na wat te hebben rondgelopen is onze eerste indruk dat dit een super toeristisch gezellig eiland is. Zodra er een cruiseschip binnen is dan is er volop levendigheid.
Een markt waar lokale producten te koop zijn, maar ook kraampjes waar ze je naar toe trekken om vooral bij hen een auto, scooter, quad of wat dan ook te huren. Of wellicht voor een geheel verzorgde dag-excursie per boot of bus.
Op de dagen dat er geen cruiseschip ligt afgemeerd zijn veel winkeltjes gesloten (aan andere toeristen, waaronder wij, is waarschijnlijk niets te verdienen).

Bonaire staat ook bekend als een duik walhalla. Bonaire en Klein Bonaire samen telt 89 duikstekken!Duiken gaan we dan ook zeker doen, zo vanaf de boot het water in om het onderwaterleven te gaan bekijken lijkt ons top.
De eerste dagen zullen we echter alleen wat snorkelen en dat is al een belevenis. Wat een verscheidenheid aan vis zo vlak onder de boot.

Meteen ook maar even boodschappen doen. Er zijn grote locale supermarkten maar we kunnen ook naar de grootgrutter uit Zaandam of terecht bij die met de gele tassen. Niet dat de andere supermarkten slecht zijn, maar hier verkopen ze fatsoenlijk brood en vooral lekkere kaas. Kaas hebben we vooral gemist, we kunnen hier los gaan.

Om het eiland goed te kunnen bekijken huren wij een paar dagen later een scooter. We nemen er beide één, ik ben nl niet een heel geschikte passagier bij iemand achterop.
Crossen een dag lang kris kras over het eiland. Gaan kijken bij de zoutwinning en zien de kleine slavenhuisjes staan waarin de slaven woonden die werkten bij de zoutwinning. Onvoorstelbaar dat ze hier vroeger in moesten leven.



Op het eiland kom je loslopende ezels tegen en kleine en grote iguana's (leguanen), deze schieten regelmatig voor onze wielen langs.
Deze Iguana's kwamen we op straat tegen
Bonaire is ook het eiland met de roze flamingo's, wij zien er onderweg een aantal. Helaas niet in grote aantallen maar toch leuk om ze 'in het wild' te zien.




Al met al beleven we op Bonaire een fantastische week, komen hier later dit jaar zeker nog een keer terug.
Nu gaan we ons opmaken voor het vertrek naar Curacao!













maandag 3 juli 2017

Carriacou


27 april; Willem Alexander 50 jaar! Dat vieren wij op Carriacou met onze eigen Koningsspelen. Met 4 NL dinghy’s strijden we om de eer: dinghy roeien, koekhappen vanuit de dinghy. Wat een lol en een fanatisme om als eerste te eindigen.
We sluiten deze feestdag af met een supergezellige BBQ op de Zanzibar. De dames gaan vanavond met een grote glimlach naar bed, zij hebben de mannen verslagen met het spel “Who’s the Men”. Yes!!!

HET FESTIVAL.
Eerste festivaldag om 07.00 uur aanwezig om de ‘bewatering’ van het festival terrein mee te maken. Een dame die vanuit een fles wat vocht over de grond aan sprenkelen is en daarbij wat woorden uitspreekt voor
  een gezegend festival. Oké, hadden we wel kunnen missen. Een beetje jaloers zijn we op degene die op de boot achtergebleven zijn.

’s Avonds gaan we met z’n allen voor de grote fakkeloptocht en de muziek en dans terug. Anderhalf uur later dan aangekondigd zijn daar dan de fakkeldragers. Wel
6 fakkeldragers komen het terrein oplopen!! Er is een voorgangster die 45 minuten lang dezelfde woorden zingt (helaas hebben wij ze niet begrepen) en het ritueel met een bak groenten en fruit begrijpen we ook niet. We hadden ons wat meer moeten verdiepen in het gehele ritueel, dan had het wellicht iets meer betekenis voor ons gehad.
Dan is er dans en muziek; dit gaat het worden! Hmmmm, valt wat tegen in onze ogen! Je ziet wel het enthousiasme van jong en oud die deelneemt. Kijken of de tweede dag ons wel het WOW gevoel gaat geven.

Tweede festivaldag:
Locale dansgroepen, muziek op grote drums en steel pan’s, zang (een soort Idols) en als laatste (inmiddels is het 01.30 uur) is daar Jah Cure. Jah is een bekende reggae zanger van Jamaica.
Als hij begint te zingen kun je niet op je stoel blijven zitten, je moet bewegen. Maakt helemaal niet uit dat wij de moves niet hebben zoals de locale mensen, je deint gewoon met de massa mee.
Het is heel lang geleden dat wij in de vroege ochtend uurtjes weer terug aan boord waren.
Al met al een leuk festival, maar niet een festival waarvan je zegt; dat mag je niet missen!

Voordat wij afscheid gaan nemen van de Bojangles en op weg gaan naar Bonaire maken we nog even een uitstapje naar: Sandy Island.
Als je op Carriacou bent moet je wel bijna een uitstapje maken naar dit langgerekte paradijselijke onbewoonde eilandje. Je kunt met eigen boot aan een mooring gaan liggen of je er met een watertaxi af laten zetten. Wij gaan met eigen boot en genieten er een paar dagen. Heerlijk snorkelen en zwemmen.







Dan is toch echt de tijd aangekomen dat wij 'voorlopig' met tranen in onze ogen afscheid nemen van de Bojangles.  Na 5,5 maand met elkaar te zijn opgetrokken voelt het gek om weer alleen op pad te gaan.
Wij op weg naar Bonaire en zij gaan één dezer dagen weer terug naar Trinidad waar hopelijk de container met mast e.d. zal aankomen.

Grenada het land van rum, chocolade, nootmuskaat en de Hash!

Rum, chocolade en nootmuskaat kennen we allemaal, maar de Hash! Wat staat voor Hash House Harriers, met andere woorden: een wandeling met de nodige uitdaging. We schrijven ons bij deze uitdaging in als Virgin, wat niet meer betekent dat dit eerste keer is. De wandeling is super, door bos, riviertjes trotseren, bergie op en bergie af en dit alles samen met zo’n 150 actievelingen.












Moe maar voldaan terug, blijkt er nog een ritueel aan vast te zitten voor Virgins; een soort ontgroening. Alle Virgins worden na afloop toegesproken en dan is er bier heel veel bier. Niet om te drinken maar om ons mee nat te spuiten. Weet niet wat erger stinkt, het shirt waar we in gelopen hebben of het shirt wat nu door en door nat is van het bier. Moeten straks nog anderhalf uur met de bus terug, dat biershirt zal niet aangenaam gaan ruiken. Maakt voor niemand wat uit, wij hebben in ieder geval lol gehad.
Onze eerste ankerplek op Grenada is Prickley Bay, later zullen we nog een paar dagen naar de baai van St. George gaan om vervolgens weer terug te gaan naar Prickley Bay. Voordat wij aan de gebruikelijke inklaringsprocedure kunnen beginnen moeten we eerst een bezoek brengen aan het ziekenhuis.
Henk zat tijdens de oversteek vanaf Trinidad naar Grenada een beetje weg te dommelen toen een enorme golf hem van de kuipbank donderde.
Een verwonding aan één van zijn vingers tot gevolg, noodverband aangelegd en bij daglicht maar kijken hoe groot de schade is. Deze bleek behoorlijk, uiteindelijk moesten er 6 hechtingen in.
Inmiddels zijn deze er weer uit en gaat het redelijk goed.

Om in de stad te kunnen komen je een auto huren maar je kunt ook met een maxi-taxi (een busje waar ca 12 personen in kunnen). Je gaat langs de kant van de weg staan en er staat meteen een maxi-taxi voor je neus. Deze brengt je voor een klein bedrag naar de stad St George.
Éénmaal in het busje wordt je gek van het claxon geluid. Iedere voetganger is een potentiële klant, stapt deze niet bij jou in, dan neemt degene toch het busje wat er vlak achter zit, de concurrentie is hier zeer groot. De claxon gebruiken ze dus de hele rit om maar mensen binnen te krijgen.


Foto's St. George





















Het eiland gaan we verkennen met een auto, samen met Rob en Baudine gaan we op pad. De ochtend gebruiken we om ook hier een waterval te gaan bekijken en om even af te koelen.
Ze zitten op Grenada te smachten op regen. Niet genoeg regen, dan ook geen spectaculaire waterval maar wel een spectaculaire duik van de plaatselijke 'entertainer' die vanaf zo'n 50 meter naar beneden duikt.


Daarna is het tijd voor één van de oudste rum stokerijen van Grenada, na de rondleiding is het eindelijk tijd om te proeven. Een nipje van rum met een alcohol percentage van 75% is heftig maar smaakte zeker niet verkeerd. Die van 69% is al beter maar die van 16% (rum punch) is meer wat bij ons in de smaak valt.




het eindproduct is echt lekker














Na de rum is het tijd voor chocolade. Een enthousiaste gids vertelt ons van alles over chocolade en neemt ons mee naar de cacao plantage. Hij klimt voor ons in een cacao boom om een rijpe vrucht te plukken. Binnenin zitten glibberige zaden die we kunnen proeven, ze zijn zoet aan de buitenkant met een harde kern (deze kun je niet eten). De pitten moeten gedroogd worden voordat ze verwerkt kunnen worden tot chocolade. Na de rondleiding is het ook hier weer tijd voor een proeverij en al snel heeft iedereen zo zijn eigen favoriete smaak. Baudine en ik krijgen op het laatst ook nog een stukje met peper. Dat valt mee, lijkt niet te peperig, 20 seconden later hebben wij echter wel een glas water nodig!


zaden van de cacao boom
Eerste Paasdag; tijd om de eieren te schilderen (ha ha, ja ja, we zijn niet zo creatief), appeltaart en paasbrood bakken en allerlei ander lekkers klaar te maken voor de paasbrunch. Samen met Ada en John, Tineke en Henk, Rob en Baudine genieten we van al het lekkers.

 

We zien in Grenada allemaal aanplakbiljetten over een 3-daags Maroon & String band Music festival op Carriacou (ligt op 40 mijl varen vanaf Grenada).

Fakkeloptocht, muziek, dans, drums, steelpan, reggae; op naar Carriacou!!